Əvəzedilməz insanlar yoxdur,sadəcə insanlar var ki onu başqası ilə heç vaxt əvəz etmək istəmirsən.

Sən qəlbinin pərdələrini bağlayırsan ki ora yad gözlər baxa bilməsin.Və bu qapalı halda uzun müddət qala bilirsən.
Sənə belə yaxşıdır.Rahatdır.Amma bəzən insanlar olur ki onlar bu pərdəni azca çəkib qəlbinə
boylanır.Sən etiraz etmirsən.
Çünki onlarla bərabər qəlbinə günəş də boylanır.Bu insanlar sənin sevdiyin,etibar etdiklərindir.
Kənar adam bura boylanmaq istəsə vay onun halına.

Fikirləşmə.

Fikirləşdiyini demə.

Əgər fikirləşdin və dedinsə yazma.

Əgər fikirləşdin,dedin və yazdınsa imzalama.

Əgər fikirləşdin,dedin,yazdın və imzaladınsa...təəccüblənmə.

Elə zaman olur ki insanı heç nə xilas edə bilmir:oturursan və ağlayırsan.Hamıya deyirsən ki,yorğunsan,amma əslində bütün gecəni ağlamısan.

Daha hec nəyin əhəmiyyəti olmur,hər şey mənasını itirir.Qorxu və tənhalıq hakimdir.Sifətinə təbəssüm çəkirsən,daxili ağrılarını görməsinlər deyə.Qalan heç nə vacib deyil.

Amma bir gün bağışlamaq və həqiqətən gülümsəmək lazımdır.Səmimi.
Özünü bağışlamaq və dünyaya gülümsəmək.

Kor insan əmin olar ki dünya gözəldir,görənə isə elə gələr ki dünya gözəldir.

Niyə qəti bir qərar qəbul edərək unutmaq mümkün deyil...unutmaq,arzulamamaq?...

Niyə ürəyindən xatirələri silib atmaq olmur...onunla bağlı arzuları,ümidləri təqvimin növbəti vərəqi kimi cırıb atmaq olmur?...

Niyə xətirələrində hər zaman bir musiqi səslənir...onu sənə xatırladan,səni əzablara dost edən?..

Ən güclü məhəbbət ən güclü nifrətdən bilirsinizmi nə ilə fərqlənir?

Hətta ən nifrət etdiyiniz düşməniniz ürəyiniuzə ən sevdiyiniz insan qədər dərin yaralar vura bilməz.

Həyatda özünə uyğun obraz seçirsən,fikirləşirsən ki bu obraza uyğun oynamalısan.Burda baş roldasan.

Öz rolunu tapdığını düşünərək başını dik tutub gəzdiyin zaman bir də görürsən ki sən yad bir filmin epizodik bir rolundasan.

Sevgi şən qəhqəhələrdir...amma nədənsə çox zaman gözlərimizdə yaşa çevrilir.

Sevgi ehtirasdır...amma nədənsə çox zaman ehtiras keçəndə o dostluğa çevrilir.

Sevgi inamdır...amma nədənsə çox zaman biz sevdiklərimizi itirməkdən qorxuruq.

Sevgi incə bir çiçəkdir...amma nədənsə çox zaman tikanlarını hiss etdirir.