Bəzən məndən soruşurlar ki yad adamlardan çəkinmirsənmi?Onlarla yola çıxırsan,kabineti açıq qoyub gedirsən-ora hər kəs girə bilər, çantanı qorumursan.

Bunun müqabilində yalnız gülümsəyirəm.

Yadlar nə edə bilər ki?

Mənim əşyalarımı oğurlayacaq?Bəlkə də hə...onları yarı qiymətinə sata bilər.

Komputerimi aparacaq?

Mənə vacib olan sənədləri flasha yazmışam,qalanlar o qədər də vacib deyil.

Bəlkə telefonumu?Olsun,mən onu sevmirəm.Telefon insanda asılılıq yaradır,onsuz daha azad olur insan.

Bəlkə pullarımı?Bilirsən, bu da qorxulu deyil.

Qorxulu odur ki,insanı otağına deyil, qəlbinə burasaxan!

O sənə sevinc gətirir,həyatını mənalı edir.Nağıllar danışır gözəl-gözəl,çətinliklərdə sənin yanında olacağına inanırsan.Sevincini bölüşə biləcəyinə əminliyin var.Hər gününü,hər saaatını,bəlkə də hər dəqiqəsini hiss etdirir sənə.

Davam edim?Yəqin ki,ehtiyac yoxdur....

Və bir gün ... və o yoxdur.Bu doğrudan da qorxuludur.Bunda həqiqətən qorxmağına dəyər.Hiss edirsən ki, oğurlayıblar səndən...burda daha nə pul,nə qiymətli əşyalar təsir etməz.

Hiss edirsən ki,o yoxdur,həmişəlik gedib və qəlbini də özü ilə götürüb.Bundan tüklərin biz-biz olur.

Bax bu həqiqətən qorxuludur.

İndi məni bir hiss tərk etmir.

İndi məndə elə bir hiss var ki,oturmuşam,əşyalarımı çemodana yığıram,harasa uzaq səfərə hazırlaşıram.

Ora xatirələrimi yığıram.Mən xatirələri sevmirəm,amma bəzilərini götürəcəm.

Ora keçmişimdən bəzi fraqmentləri qoyuram,hansısa münasibətləri,hansısa vacib əlaqələri.

Gələcəkdə mənə lazım olmayanları isə bir kənara qoyuram.Mənasız tanışlıqları,boş arzuları,dünənin silinərək başa düşülməz hala gələn əks sədasını.

Düzdür burda bir az çətinlik yaranır.Bilmirsən səninçün ən vacib olanı nədir.Qərar qəbul etmək o qədər də asan deyil.Amma mən qərarlar qəbul etməyi sevirəm və bunu həmişə uğurla etmişəm.

Odur ki,pis ya yaxşı...mənim biletlərim hazırdır...mənim biletlərim gələcəyə və yayadır.Yay isə qəm,kədər mövsümü deyil.Mənim planlarımda kədərə yer yoxdur.