Tənhalıq-o zaman ki,səninçün əhəmiyyəti olmayan arzuların arxasınca gedirsən.
Tənhalıq-o zaman ki,sən başqası ilə danışanda da özün özünlə danışırsan.
Tənhalıq- o zaman ki,yanında olan birinə pis olduğu halda bu sənə heç bir təsir göstərmir,bu səni narahat etmir.
Tənhalıq- bu səni sevməyənlər deyil.Bu sənin artıq heç kimi sevməməyindir.Və ya sevə bilməməyin.

Tənhalıq sakit gəlir,xəbər vermədən.Səni sakit bir guşədə də yaxalaya bilər,səsli küylü kütlə içərisində də.Ondan qorxmaq lazım deyil.O təbiidir.Bir də ki o gəlibsə artıq geri çəkilməyəcək.O zaman qədər ki sənə lazımdır.Vacibdir.
Vacibdir?Niyə görə?
Heç olmasa ona görə ki,düşünə biləsən.
Heç olmasa ona görə ki,fikirləşə biləsən.Gündəlik vurnuxmalardan,çabalamalardan özünü kənar edə biləsən.Əvvəlki ritmə qayıtmaq üçün.Bu siqnaldır.Bu dərsdir.
Uzanan,bitmək bilməyən tənhalıq sənin hazırlaşmadığın,yerinə yetirə bilmədiyin tapşırıqdır.
Çox vaxt biz həyatda bizə yaşamağa kömək edən həqiqətlərdən qaçırıq.
Tənhalıqdan qaçdığımız kimi...