Əfsanə olmaq istəyən bizimlədi ...
Sənin musiqi zövqün ...
Fikrini bizimlə paylaş ...
Söhbətə qoşul, yeni dostlar tap ...
Mobil əyləncə dünyan ...
Description
SƏNSİZ DÜNYA YOXDUR
Mənim tənha qoyub,
gedən əzizim.
Sənsiz yaşamaqda
məna görmürəm.
Elə bil tutulub tamam,
sağ gözüm.
Bir gözlə necədir, dünya,
görmürəm.
Qışı qış görmürəm,
yazı-yaz gülüm.
Toyu-toy görmürəm,
yası-yas gülüm.
Dolaşıb ünvanım,
işim, mənzilim.
Gündüzdür, gecədir
dünya görmürəm.
Həyat gözlərimdə,
gözündən batıb.
Az qala yadımdan
çıxıbdır adım.
İtibdir hər şeyin
ləzzəti, dadı.
Şirindir-acıdır,
dünya bilmirəm.
Əzilib sınmışam,
daşlıq içində.
Boz daşa dönmüşəm,
daşlıq içində.
Gəzib dolaşıram,
boşluq içində.
Nə şeydir, nəçidir,
dünya bilmirəm.
Canlıyam, ya nəyəm,
baş açmayıram.
Göydəyəm, yerdəyəm,
baş açmayıram.
Bəlkə sehrdəyəm,
baş açmayıram.
Kələk, tapmacadır,
dünya bilmirəm.
Dünya tamaşadır,
belə deyiblər.
Sənsiz o tamaşa,
bitdi heyflər.
Qaldı sənlə keçən
ömrüm seyfdə,
Dumanlı bacadır,
dünya bilmirəm.
MƏN NECƏ YAŞAYIM ÖLÜ GÜNLƏRİ?
Sən məni təkliyin aldın əlindən,
Təzədən təkliyə düçar eylədin.
Özün kövrəkliyin... alıb əlindən,
Özün kövrəkliyə düçar eylədin...
Ömrümün, günümün bu qürub çağı,
Ruhumda baharı göyərdə bildin.
Könlümdə qaralan odu, ocağı,
Təzədən yandırıb közərdə bildin.
Təzədən açıldı qolum, qanadım,
Təzədən od saldım sənin odundan.
Hətta saçlarıma məhəl qoymadım,
Hətta yaş həddi də çıxdı yadımdan.
Qələmi, dəftəri qoydum bir yana,
Az qala ilhamı yaddan çıxartdım.
Səpdim günlərimi ayaqlarına,
Adınla oyandım, adınla yatdım...
Demə bu məhəbbət, demə bu sevgi,
Ötəri hiss imiş, ötəri həvəs.
Yox imiş təməli, yox imiş kökü,
Dəyəri bir qara qəpiyə dəyməz.
Özün bu sevdaya sövq etdin məni,
Sonra öz əlinlə özün dağıtdın,
Özün hicrana öyrətdin məni,
Özün bu kitabı açdın, bağladın.
Özün də axırda dandın sözünü,
O andlar, amanlar de, harda qaldı?
Sən gəldin, yollardan çəkdim gözümü,
Sən getdin, gözlərim yollarda qaldı...
Yenə də tuş oldum qəmə əzizim,
Soldu bağçalarım, soldu bağlarım.
Tənhalıq ölümmüş demə, əzizim,
Mən necə yaşayım ölü günləri?!
SƏN GETMİSƏN...
Sən getmisən,
sanma sevgim yox olub.
O ölməyib, yaşayır,
əvvəlki tək.
O səninlə, mənim ilə
doğulub,
O son dəfə mənim ilə
öləcək.
O taledən ikimizin
payıdı,
İkimizin ürəyində
göyərdi
Zaman-zaman neçə ildi,
ay idi,
Hər gün bizim qəlbimizi
döyərdi.
O düşmüşdü ağızlara,
dillərə,
Nəğmələrin qanadında
uçurdu.
Şer olub dolaşırdı
elləri,
Öz qoynunu sevənlərə
açırdı.
Müqəddəsdi... yaranmışdı
çün haqdan,
Onu əyə bilməmişdi
bir fələk.
Çıxmışdı hər imtahandan,
sınaqdan,
İki ürək olmuş idi
bir ürək.
Nə qədər ki, yaşayıram
mən varam,
O da sağdır, demək o da
yaşayır.
Ona bir yad nəfəs dəyə,
qoymaram,
Mən bu yolda ağartmışam
başımı.
İllər ilə yar qadasın
yar alar,
İndi biz tək sevən
hanı, əzizim?
Biz ikimiz o dastanı
yaratdıq,
Mən, sən yazdıq o dastanı
əzizim.
O dastanın öz ünvanı,
öz adı.
Yalnız gülüm,
bizim ikimiz olduq,
Həmi onun müəllifi,
ustadı,
Həmi onun qəhrəmanı,
biz olduq.
Güc alıram daim onun
gücündən.
Onu yalnız zaman,
silə biləcək.
O sədadır, o nalədir,
içimdə.
Yalnız gülüm, o mənimlə
öləcək...
MƏNƏ GÖRƏ
Könül düşmə təmənnayə,
Həyat boşdu mənə görə...
Uymaq bu fani dünyaya,
Aldanışdı mənə görə...
Hər bir dərdə yanan mənəm,
Öz-özünü danan mənəm,
Niyə doğdu anam məni,
Oda düşdü mənə görə...
Gedəcəkdik niyə gəldik?
Yaranıb ölməyə gəldik?..
Ya yuxugörməyə gəldik?
Yuxu puçdu mənə görə...
Boğuluram söz içimdə,
Əriyirəm öz içimdə,
Bəbəliyim göz açanda,
Ağlamışdı mənə görə...
Ömrümüzdən ötən illər,
Xəyal olub itən illər,
Yoxluqdan müjdə gətirən
Qaranquşdu mənə görə...
Hamımız beşgünlük qonaq,
Axırınız qara torpaq...
Yaşamaqdan yaşamamaq,
Daha xoşdu mənə görə...
YARI YOLDA QOYMA MƏNİ
Bu yol bir ömür yoludur,
Yarı yolda qoyma məni.
Sənsiz qarmı qorxuludur,
Yarı yolda qoyma məni.
Ömrümün kövrək çağıdır,
Saçlarım olub ağımtıl.
Bağıma xəzan yağıbdır,
Yarı yolda qoyma məni...
Sən ruhumsan, ürəyimsən,
Təsəllimsən, köməyimsən,
Ən çox indi gərəyimsən,
Yarı yolda qoyma məni...
Arxada yaz, qabaqda qış,
Tufan, külək, soyuq, yağış,
Əllərimdən möhkəm yapış,
Yarı yolda qoyma məni...
İllər alıb sağ-solumu,
Havamın pisdir durumu,
Sənsiz itirrəm yolumu,
Yarı yolda qoyma məni...
Sənsiz alar üstümü çən,
İtər ayım, günüm, gecəm,
Yolçum ol son mənziləcən,
Yarı yolda qoyma məni...
SƏN GETMİSƏN
Sən getmisən,
sanma sevgim yox olub.
O ölməyib, yaşayır,
əvvəlki tək.
O səninlə, mənim ilə
doğulub,
O son dəfə mənim ilə
öləcək.
O taledən ikimizin
payıdı,
İkimizin ürəyində
göyərdi
Zaman-zaman neçə ildi,
ay idi,
Hər gün bizim qəlbimizi
döyərdi.
O düşmüşdü ağızlara,
dillərə,
Nəğmələrin qanadında
uçurdu.
Şer olub dolaşırdı
elləri,
Öz qoynunu sevənlərə
açırdı.
Müqəddəsdi... yaranmışdı
çün haqdan,
Onu əyə bilməmişdi
bir fələk.
Çıxmışdı hər imtahandan,
sınaqdan,
İki ürək olmuş idi
bir ürək.
Nə qədər ki, yaşayıram
mən varam,
O da sağdır, demək o da
yaşayır.
Ona bir yad nəfəs dəyə,
qoymaram,
Mən bu yolda ağartmışam
başımı.
İllər ilə yar qadasın
yar alar,
İndi biz tək sevən
hanı, əzizim?
Biz ikimiz o dastanı
yaratdıq,
Mən, sən yazdıq o dastanı
əzizim.
O dastanın öz ünvanı,
öz adı.
Yalnız gülüm,
bizim ikimiz olduq,
Həmi onun müəllifi,
ustadı,
Həmi onun qəhrəmanı,
biz olduq.
Güc alıram daim onun
gücündən.
Onu yalnız zaman,
silə biləcək.
O sədadır, o nalədir,
içimdə.
Yalnız gülüm, o mənimlə
öləcək...
MƏN BİLİRDİM QORXULUDUR BÖYÜK EŞQ
Çoxdan idi gözləyirdim bu günü,
Mən bilirdim bunu - belə olacaq...
Bu sahilsiz məhəbbətin, sevginin,
Bilirdim ki, sonu belə olacaq...
Mən bilirdim qorxuludur böyük eşq,
Bunu sənə dönə-dönə demişdim...
O tərsinə dönə bilər tez, ya gec,
Dönə bilər bəzən kinə demişdim...
Çoxdur onun tərəddüdü, gümanı,
Qısqanclıqdır bərabəri, ekizi...
Bəzən olur qara rəngə boyanır,
Tutulanda qəzəbindən gün özü...
Mən görmüşdüm, mən bilirdim, bilirdim,
Bədbəxt olur insan qəlbən sevəndə...
Sən bu acı həqiqətə gülürdün,
Mənmi düzəm, sənmi düzsən, de indi...
Göstər mənə sevib xoşbəxt olanı,
Sevib bədbəxt olanlarsa nə qədər...
Çox Məcnunlar oldu eşqin qurbanı,
Külə döndü gör nə qədər Leylilər...
Məhəbbətin bir sifəti inamdır,
O birsi həsrət, əzab, dərd, kədər...
Bir gün oldu azıb qaldıq dumanda,
Nagah kəsdi yolumuzu şübhələr...
Olduq dedi-qoduların gülüncü,
Aramıza girdi iblis ayrılıq...
Məhəbbətin kin ovxarlı qılıncı,
Bir də gördük öz qınından sıyrılıb...
Bir də gördük uçurumdur irəli,
Ümid, inam gördük bizdən əl üzüb...
Heç nə görmür məhəbbətin gözləri,
Görünəndə yaman üzü, sərt üzü...
Çoxdan idi gözləyirdim bu günü,
Mən bilirdim - bunu belə olacaq...
Bu sahilsiz, məhəbbətin, sevginin,
Bilirdim ki, sonu belə olacaq...
Mənim tənha qoyub,
gedən əzizim.
Sənsiz yaşamaqda
məna görmürəm.
Elə bil tutulub tamam,
sağ gözüm.
Bir gözlə necədir, dünya,
görmürəm.
Qışı qış görmürəm,
yazı-yaz gülüm.
Toyu-toy görmürəm,
yası-yas gülüm.
Dolaşıb ünvanım,
işim, mənzilim.
Gündüzdür, gecədir
dünya görmürəm.
Həyat gözlərimdə,
gözündən batıb.
Az qala yadımdan
çıxıbdır adım.
İtibdir hər şeyin
ləzzəti, dadı.
Şirindir-acıdır,
dünya bilmirəm.
Əzilib sınmışam,
daşlıq içində.
Boz daşa dönmüşəm,
daşlıq içində.
Gəzib dolaşıram,
boşluq içində.
Nə şeydir, nəçidir,
dünya bilmirəm.
Canlıyam, ya nəyəm,
baş açmayıram.
Göydəyəm, yerdəyəm,
baş açmayıram.
Bəlkə sehrdəyəm,
baş açmayıram.
Kələk, tapmacadır,
dünya bilmirəm.
Dünya tamaşadır,
belə deyiblər.
Sənsiz o tamaşa,
bitdi heyflər.
Qaldı sənlə keçən
ömrüm seyfdə,
Dumanlı bacadır,
dünya bilmirəm.
MƏN NECƏ YAŞAYIM ÖLÜ GÜNLƏRİ?
Sən məni təkliyin aldın əlindən,
Təzədən təkliyə düçar eylədin.
Özün kövrəkliyin... alıb əlindən,
Özün kövrəkliyə düçar eylədin...
Ömrümün, günümün bu qürub çağı,
Ruhumda baharı göyərdə bildin.
Könlümdə qaralan odu, ocağı,
Təzədən yandırıb közərdə bildin.
Təzədən açıldı qolum, qanadım,
Təzədən od saldım sənin odundan.
Hətta saçlarıma məhəl qoymadım,
Hətta yaş həddi də çıxdı yadımdan.
Qələmi, dəftəri qoydum bir yana,
Az qala ilhamı yaddan çıxartdım.
Səpdim günlərimi ayaqlarına,
Adınla oyandım, adınla yatdım...
Demə bu məhəbbət, demə bu sevgi,
Ötəri hiss imiş, ötəri həvəs.
Yox imiş təməli, yox imiş kökü,
Dəyəri bir qara qəpiyə dəyməz.
Özün bu sevdaya sövq etdin məni,
Sonra öz əlinlə özün dağıtdın,
Özün hicrana öyrətdin məni,
Özün bu kitabı açdın, bağladın.
Özün də axırda dandın sözünü,
O andlar, amanlar de, harda qaldı?
Sən gəldin, yollardan çəkdim gözümü,
Sən getdin, gözlərim yollarda qaldı...
Yenə də tuş oldum qəmə əzizim,
Soldu bağçalarım, soldu bağlarım.
Tənhalıq ölümmüş demə, əzizim,
Mən necə yaşayım ölü günləri?!
SƏN GETMİSƏN...
Sən getmisən,
sanma sevgim yox olub.
O ölməyib, yaşayır,
əvvəlki tək.
O səninlə, mənim ilə
doğulub,
O son dəfə mənim ilə
öləcək.
O taledən ikimizin
payıdı,
İkimizin ürəyində
göyərdi
Zaman-zaman neçə ildi,
ay idi,
Hər gün bizim qəlbimizi
döyərdi.
O düşmüşdü ağızlara,
dillərə,
Nəğmələrin qanadında
uçurdu.
Şer olub dolaşırdı
elləri,
Öz qoynunu sevənlərə
açırdı.
Müqəddəsdi... yaranmışdı
çün haqdan,
Onu əyə bilməmişdi
bir fələk.
Çıxmışdı hər imtahandan,
sınaqdan,
İki ürək olmuş idi
bir ürək.
Nə qədər ki, yaşayıram
mən varam,
O da sağdır, demək o da
yaşayır.
Ona bir yad nəfəs dəyə,
qoymaram,
Mən bu yolda ağartmışam
başımı.
İllər ilə yar qadasın
yar alar,
İndi biz tək sevən
hanı, əzizim?
Biz ikimiz o dastanı
yaratdıq,
Mən, sən yazdıq o dastanı
əzizim.
O dastanın öz ünvanı,
öz adı.
Yalnız gülüm,
bizim ikimiz olduq,
Həmi onun müəllifi,
ustadı,
Həmi onun qəhrəmanı,
biz olduq.
Güc alıram daim onun
gücündən.
Onu yalnız zaman,
silə biləcək.
O sədadır, o nalədir,
içimdə.
Yalnız gülüm, o mənimlə
öləcək...
MƏNƏ GÖRƏ
Könül düşmə təmənnayə,
Həyat boşdu mənə görə...
Uymaq bu fani dünyaya,
Aldanışdı mənə görə...
Hər bir dərdə yanan mənəm,
Öz-özünü danan mənəm,
Niyə doğdu anam məni,
Oda düşdü mənə görə...
Gedəcəkdik niyə gəldik?
Yaranıb ölməyə gəldik?..
Ya yuxugörməyə gəldik?
Yuxu puçdu mənə görə...
Boğuluram söz içimdə,
Əriyirəm öz içimdə,
Bəbəliyim göz açanda,
Ağlamışdı mənə görə...
Ömrümüzdən ötən illər,
Xəyal olub itən illər,
Yoxluqdan müjdə gətirən
Qaranquşdu mənə görə...
Hamımız beşgünlük qonaq,
Axırınız qara torpaq...
Yaşamaqdan yaşamamaq,
Daha xoşdu mənə görə...
YARI YOLDA QOYMA MƏNİ
Bu yol bir ömür yoludur,
Yarı yolda qoyma məni.
Sənsiz qarmı qorxuludur,
Yarı yolda qoyma məni.
Ömrümün kövrək çağıdır,
Saçlarım olub ağımtıl.
Bağıma xəzan yağıbdır,
Yarı yolda qoyma məni...
Sən ruhumsan, ürəyimsən,
Təsəllimsən, köməyimsən,
Ən çox indi gərəyimsən,
Yarı yolda qoyma məni...
Arxada yaz, qabaqda qış,
Tufan, külək, soyuq, yağış,
Əllərimdən möhkəm yapış,
Yarı yolda qoyma məni...
İllər alıb sağ-solumu,
Havamın pisdir durumu,
Sənsiz itirrəm yolumu,
Yarı yolda qoyma məni...
Sənsiz alar üstümü çən,
İtər ayım, günüm, gecəm,
Yolçum ol son mənziləcən,
Yarı yolda qoyma məni...
SƏN GETMİSƏN
Sən getmisən,
sanma sevgim yox olub.
O ölməyib, yaşayır,
əvvəlki tək.
O səninlə, mənim ilə
doğulub,
O son dəfə mənim ilə
öləcək.
O taledən ikimizin
payıdı,
İkimizin ürəyində
göyərdi
Zaman-zaman neçə ildi,
ay idi,
Hər gün bizim qəlbimizi
döyərdi.
O düşmüşdü ağızlara,
dillərə,
Nəğmələrin qanadında
uçurdu.
Şer olub dolaşırdı
elləri,
Öz qoynunu sevənlərə
açırdı.
Müqəddəsdi... yaranmışdı
çün haqdan,
Onu əyə bilməmişdi
bir fələk.
Çıxmışdı hər imtahandan,
sınaqdan,
İki ürək olmuş idi
bir ürək.
Nə qədər ki, yaşayıram
mən varam,
O da sağdır, demək o da
yaşayır.
Ona bir yad nəfəs dəyə,
qoymaram,
Mən bu yolda ağartmışam
başımı.
İllər ilə yar qadasın
yar alar,
İndi biz tək sevən
hanı, əzizim?
Biz ikimiz o dastanı
yaratdıq,
Mən, sən yazdıq o dastanı
əzizim.
O dastanın öz ünvanı,
öz adı.
Yalnız gülüm,
bizim ikimiz olduq,
Həmi onun müəllifi,
ustadı,
Həmi onun qəhrəmanı,
biz olduq.
Güc alıram daim onun
gücündən.
Onu yalnız zaman,
silə biləcək.
O sədadır, o nalədir,
içimdə.
Yalnız gülüm, o mənimlə
öləcək...
MƏN BİLİRDİM QORXULUDUR BÖYÜK EŞQ
Çoxdan idi gözləyirdim bu günü,
Mən bilirdim bunu - belə olacaq...
Bu sahilsiz məhəbbətin, sevginin,
Bilirdim ki, sonu belə olacaq...
Mən bilirdim qorxuludur böyük eşq,
Bunu sənə dönə-dönə demişdim...
O tərsinə dönə bilər tez, ya gec,
Dönə bilər bəzən kinə demişdim...
Çoxdur onun tərəddüdü, gümanı,
Qısqanclıqdır bərabəri, ekizi...
Bəzən olur qara rəngə boyanır,
Tutulanda qəzəbindən gün özü...
Mən görmüşdüm, mən bilirdim, bilirdim,
Bədbəxt olur insan qəlbən sevəndə...
Sən bu acı həqiqətə gülürdün,
Mənmi düzəm, sənmi düzsən, de indi...
Göstər mənə sevib xoşbəxt olanı,
Sevib bədbəxt olanlarsa nə qədər...
Çox Məcnunlar oldu eşqin qurbanı,
Külə döndü gör nə qədər Leylilər...
Məhəbbətin bir sifəti inamdır,
O birsi həsrət, əzab, dərd, kədər...
Bir gün oldu azıb qaldıq dumanda,
Nagah kəsdi yolumuzu şübhələr...
Olduq dedi-qoduların gülüncü,
Aramıza girdi iblis ayrılıq...
Məhəbbətin kin ovxarlı qılıncı,
Bir də gördük öz qınından sıyrılıb...
Bir də gördük uçurumdur irəli,
Ümid, inam gördük bizdən əl üzüb...
Heç nə görmür məhəbbətin gözləri,
Görünəndə yaman üzü, sərt üzü...
Çoxdan idi gözləyirdim bu günü,
Mən bilirdim - bunu belə olacaq...
Bu sahilsiz, məhəbbətin, sevginin,
Bilirdim ki, sonu belə olacaq...
