Əfsanə olmaq istəyən bizimlədi ...
Sənin musiqi zövqün ...
Fikrini bizimlə paylaş ...
Söhbətə qoşul, yeni dostlar tap ...
Mobil əyləncə dünyan ...
Description
Üstümə gəlir bu tavan, divarlar, evim üstümə çökür. Sənsizkən vaxt keçmir.
Hansı küçəyə girsəm, hansı dənizin kənarından keçsəm sənin iyini verir...
İzah edə bilərsənmi Sevimli?
Ürəyim qaralır sənsizlikdən. Sən yoxkən hər şey sənləşir. Daha çox böyüyür həsrətim, həsrət ürəyimin ortasını qovurur. Yanğın yeri kimi evim, yatağım, hamısı kül olmuş darmadağın. Ya mən? Görsən nə dəliliklər edirəm, yoxluğuna nisbət edərcəsinə. Əlimdə qalan bir şəkil, gözlərim ağrıyır baxdıqca, ağlayıram. Nə gəlsə önümə yuyar keçərəm sanırdım. Yanılmışım! O qədər güclü deyilmişim. İndi anlayıram, çarəsizləşirəm...
Axmaq davalar edirəm insanlarla, hirsimi bəzilərindən çıxarmağa çalışıram. Gün bitir, gecə olur. Yenə yoxluğunun mahnısı çalır radioda, ağlayıram. Bir danışa bilsək, nələr söyləyəcəyəm amma dilsizik. Sən də mənə həsrətsən bəlkə, bəlkə də mən elə olduğuna inanmaq istəyirəm...
İndi, tam bu anda kim bilər haradasan? Bəlkə bir kitab oxuyursan, görəsən ağılına gəlirəmmi məndə sənin? Bunlar sənsizliyə alışma saatları, gecə yarısını keçdiyində zaman, yoxluğunun qoxusuna qarışır...
Hər kəs kimi sən də keçəcəksən bu şəhərdən, heç kimə qalmadığı kimi qalmayacaq sənə də eşq. Dağlar dayanacaq, çaylar, dənizlər amma biz gedəcəyik. Adlarını belə bilmədiyimiz insanlarda axtaracağıq bir-birimizi. Xoşbəxtlik oyunu oynayacağıq. Saxta təbəssümlər paylayacağıq, yuxuya yenə ağılımız bir-birimizdə dalacağıq...
Kiçik oyunlarla bəzəyəcəyik həyatı, qaçan qovulacaq əvvəl, sonra özümüz qaçacağıq amma ən çox aynadakı gözlərimizdən. Bunu anlamayacaqsan bəlkə amma mən səndə, sən məndə həmişə var olacağıq...
Mənə izah edə bilərsənmi sevgili, niyə bu anda qollarında sarılıb yatmaq varkən; ikimiz eyni şəhərdə tək başına yatırıq? Niyə bu qədər yaralandıq? Sən niyə yoxsan, mənə izah edə bilərsənmi?
Hər kəs öz uçurumunun kənarında dayanır. Mən düşməmək üçün sənə uzadıram əlimi. Ya sən də tut, güclənib aşaq bu həyatın yüklərini, ya da burax birlikdə düşək…
Hansı küçəyə girsəm, hansı dənizin kənarından keçsəm sənin iyini verir...
İzah edə bilərsənmi Sevimli?
Ürəyim qaralır sənsizlikdən. Sən yoxkən hər şey sənləşir. Daha çox böyüyür həsrətim, həsrət ürəyimin ortasını qovurur. Yanğın yeri kimi evim, yatağım, hamısı kül olmuş darmadağın. Ya mən? Görsən nə dəliliklər edirəm, yoxluğuna nisbət edərcəsinə. Əlimdə qalan bir şəkil, gözlərim ağrıyır baxdıqca, ağlayıram. Nə gəlsə önümə yuyar keçərəm sanırdım. Yanılmışım! O qədər güclü deyilmişim. İndi anlayıram, çarəsizləşirəm...
Axmaq davalar edirəm insanlarla, hirsimi bəzilərindən çıxarmağa çalışıram. Gün bitir, gecə olur. Yenə yoxluğunun mahnısı çalır radioda, ağlayıram. Bir danışa bilsək, nələr söyləyəcəyəm amma dilsizik. Sən də mənə həsrətsən bəlkə, bəlkə də mən elə olduğuna inanmaq istəyirəm...
İndi, tam bu anda kim bilər haradasan? Bəlkə bir kitab oxuyursan, görəsən ağılına gəlirəmmi məndə sənin? Bunlar sənsizliyə alışma saatları, gecə yarısını keçdiyində zaman, yoxluğunun qoxusuna qarışır...
Hər kəs kimi sən də keçəcəksən bu şəhərdən, heç kimə qalmadığı kimi qalmayacaq sənə də eşq. Dağlar dayanacaq, çaylar, dənizlər amma biz gedəcəyik. Adlarını belə bilmədiyimiz insanlarda axtaracağıq bir-birimizi. Xoşbəxtlik oyunu oynayacağıq. Saxta təbəssümlər paylayacağıq, yuxuya yenə ağılımız bir-birimizdə dalacağıq...
Kiçik oyunlarla bəzəyəcəyik həyatı, qaçan qovulacaq əvvəl, sonra özümüz qaçacağıq amma ən çox aynadakı gözlərimizdən. Bunu anlamayacaqsan bəlkə amma mən səndə, sən məndə həmişə var olacağıq...
Mənə izah edə bilərsənmi sevgili, niyə bu anda qollarında sarılıb yatmaq varkən; ikimiz eyni şəhərdə tək başına yatırıq? Niyə bu qədər yaralandıq? Sən niyə yoxsan, mənə izah edə bilərsənmi?
Hər kəs öz uçurumunun kənarında dayanır. Mən düşməmək üçün sənə uzadıram əlimi. Ya sən də tut, güclənib aşaq bu həyatın yüklərini, ya da burax birlikdə düşək…
