Əfsanə olmaq istəyən bizimlədi ...
Sənin musiqi zövqün ...
Fikrini bizimlə paylaş ...
Söhbətə qoşul, yeni dostlar tap ...
Mobil əyləncə dünyan ...
Description
Ağlayaraq başlayırıq həyata. Əslində ağlayaraq deyil də gözyaşlarımızı itirərək başlayırıq yaşamağa… Nə qəribə deyilmi? Həyata gözlərimizi açarkən belə bir şeylər itirmək. Doğrudur çox qəribə.
Əvvəl gözyaşlarımı itirdik indi sıra günahsız bir o qədərdə şirin olan gülümsəməmiz də. Əvvəllər o qədər çox və içdən gülümsəyirik ki həyat bunu qısqanır sanki. Yavaş yavaş gülümsəməmizi istəməzcəsinə bizi ağladan, üzən səbəblər doğurur. Zamanla gülümsəməmiz də itiririk və hər şey saxtalaşır. Daha az və daha süni gülümsəyirik artıq.
Zamanla böyüyürük və artıq məktəb başlayır. İndi isə itirdiyimiz şey oyun vaxtımız. Bizim üçün bəlkə həyat məsələsi olan oyuncaqları oyun vaxtımızı da əlimizdən alan həyat. Nə çətin bizim üçün deyilmi? Əlimizdən oyuncağımızın alınması. Qorxuruq almasın deyə amma nə fayda…
Məktəblər açıldı və bir çox insanla tanış olduq. Hamısı çox fərqli, insanlar. İlk zamanlar tanımaya çalışırıq. Sonra sevdiyimiz oyunları bir-birimizə söyləyirik. Oyunlar oynayaraq, mahnılar söyləyərək yoldaş oluruq. Zamanla o yoldaşlar və ən yaxşı yoldaşlarla sirlərimizi paylaşırıq.
Günlər keçir və onlarla razılaşa bilmirik və ya bizi satdıqlarını anlayırıq. İbtidai məktəbin bitdiyi müəyyən olur artıq. Çünki ən yaxşı yoldaşlarda satır orta məktəbli olunca.
Artıq orta məktəbli olduq və böyüdük bir az. Yavaş yavaş yoldaşdan daha yaxşı bir sirdaş axtarırıq və dost deyirik tapdığımız insana. Dost bizim üçün ən səmimi insan, sirdaş olur və hər şeyinlə açılırsan ona. Onu qoruyursan o da səni, onu sevirsən o da səni sevir. Sonra ali məktəbəgiriş imtahanı çıxır ortaya. Dostumuz bundan sonra rəqibimiz olur və bir dəfə daha satılırıq.
Hədəfim olsun yetər deyirik. Mən həkim olacağam, mən müəllim olacağam, mən polis...
Deyə minlərlə hədəf. Artıq robot kimi ya da şagird deyimiylə inək kimi çalışırıq. Heç aralıqsız, fasiləsiz. Artıq o hədəflərin eşqiylə yanıb alovlanaraq giririk imtahana… Çox ümidliyik, qəti qazandım deyirik. Təbii ki nəticələr müəyyən olana qədər. Artıq hədəflərimizi də itiririk. Balımızın çatdığı bir ali məktəbə gedirik.
Artıq hədəflər 2. plana atılır. Məktəbli olduq bir sirdaş lazım bizə deyilmi? Amma yoldaşdan və dostdan daha qalıcı. Açılırıq artıq ona, başlayır sirlərlə dolu söhbətlər… Lakin bu da olmamış. Dost sevgilisini səndən qısqanmağa başlayır və bitdi deyirik. 2. plan dövrəyə girir.
Artıq bizim üçün xəyali hədəflər, xəyallar və ümidlər qalır geriyə. Soruşursunuz indi özünə güvən harada qaldı? O çoxdan uçdu qaçdı bizdən.
Əslində ilk hədəflərimizlə birlikdə özümüzə olan etibarımızı da da başdan itirmirikmi? Nə deyirsiniz?
Sonra mən (polis) olacağam ümidiylə yaşamağa başlayırsınız. Hər kəsə söyləyirsiniz. Onlarda sizə bacara bilməyəcəksən deyə səbəblər yazırlar kağızlara, meşələr tərəfindən ağacı istehlak edərək. Artıq səni bu günə qədər heç satmayan insana "kanks" deyərək birinizi təsəlli edirsiniz.
Əvvəl gözyaşlarımı itirdik indi sıra günahsız bir o qədərdə şirin olan gülümsəməmiz də. Əvvəllər o qədər çox və içdən gülümsəyirik ki həyat bunu qısqanır sanki. Yavaş yavaş gülümsəməmizi istəməzcəsinə bizi ağladan, üzən səbəblər doğurur. Zamanla gülümsəməmiz də itiririk və hər şey saxtalaşır. Daha az və daha süni gülümsəyirik artıq.
Zamanla böyüyürük və artıq məktəb başlayır. İndi isə itirdiyimiz şey oyun vaxtımız. Bizim üçün bəlkə həyat məsələsi olan oyuncaqları oyun vaxtımızı da əlimizdən alan həyat. Nə çətin bizim üçün deyilmi? Əlimizdən oyuncağımızın alınması. Qorxuruq almasın deyə amma nə fayda…
Məktəblər açıldı və bir çox insanla tanış olduq. Hamısı çox fərqli, insanlar. İlk zamanlar tanımaya çalışırıq. Sonra sevdiyimiz oyunları bir-birimizə söyləyirik. Oyunlar oynayaraq, mahnılar söyləyərək yoldaş oluruq. Zamanla o yoldaşlar və ən yaxşı yoldaşlarla sirlərimizi paylaşırıq.
Günlər keçir və onlarla razılaşa bilmirik və ya bizi satdıqlarını anlayırıq. İbtidai məktəbin bitdiyi müəyyən olur artıq. Çünki ən yaxşı yoldaşlarda satır orta məktəbli olunca.
Artıq orta məktəbli olduq və böyüdük bir az. Yavaş yavaş yoldaşdan daha yaxşı bir sirdaş axtarırıq və dost deyirik tapdığımız insana. Dost bizim üçün ən səmimi insan, sirdaş olur və hər şeyinlə açılırsan ona. Onu qoruyursan o da səni, onu sevirsən o da səni sevir. Sonra ali məktəbəgiriş imtahanı çıxır ortaya. Dostumuz bundan sonra rəqibimiz olur və bir dəfə daha satılırıq.
Hədəfim olsun yetər deyirik. Mən həkim olacağam, mən müəllim olacağam, mən polis...
Deyə minlərlə hədəf. Artıq robot kimi ya da şagird deyimiylə inək kimi çalışırıq. Heç aralıqsız, fasiləsiz. Artıq o hədəflərin eşqiylə yanıb alovlanaraq giririk imtahana… Çox ümidliyik, qəti qazandım deyirik. Təbii ki nəticələr müəyyən olana qədər. Artıq hədəflərimizi də itiririk. Balımızın çatdığı bir ali məktəbə gedirik.
Artıq hədəflər 2. plana atılır. Məktəbli olduq bir sirdaş lazım bizə deyilmi? Amma yoldaşdan və dostdan daha qalıcı. Açılırıq artıq ona, başlayır sirlərlə dolu söhbətlər… Lakin bu da olmamış. Dost sevgilisini səndən qısqanmağa başlayır və bitdi deyirik. 2. plan dövrəyə girir.
Artıq bizim üçün xəyali hədəflər, xəyallar və ümidlər qalır geriyə. Soruşursunuz indi özünə güvən harada qaldı? O çoxdan uçdu qaçdı bizdən.
Əslində ilk hədəflərimizlə birlikdə özümüzə olan etibarımızı da da başdan itirmirikmi? Nə deyirsiniz?
Sonra mən (polis) olacağam ümidiylə yaşamağa başlayırsınız. Hər kəsə söyləyirsiniz. Onlarda sizə bacara bilməyəcəksən deyə səbəblər yazırlar kağızlara, meşələr tərəfindən ağacı istehlak edərək. Artıq səni bu günə qədər heç satmayan insana "kanks" deyərək birinizi təsəlli edirsiniz.
